Neem Contact Op

"Je kan alles bereiken wat je wilt, alleen soms heb je een beetje hulp nodig!"

Pretoriusstraat 60

3851 ZM Ermelo

E-mail: olav@nooit-meer-dik.nl

Telefoon: 06-33130984 (alleen Whatsapp)

© 2019 Get Healthy

Wordt het zwaar? Verhoog je tempo!

Het zweet gutst van mijn lijf als ik, zoals gewoonlijk, laat aan de start verschijn. Echt goed voorbereid ben ik nooit. Ik sta nog te rommelen met mijn oortjes als het aftellen begint, maar gelukkig hoor ik, net voordat het startschot klinkt, het introductiemuziekje van de podcast die ik de komende 2 uur graag wil luisteren. We vertrekken… ik heb er zin in!


Die zin maakt al snel plaatst voor gepeins. Waarom doe ik dit eigenlijk? Het is ruim 25 graden en ik ben niet getraind voor een #HalveMarathon.


Sinds de kinderen, de oudste is nu 5, heb ik geen prioriteit meer gegeven aan het lopen van wat langere afstanden. Waar ik voorheen bijna wekelijks een Halve Marathon liep ben ik de afgelopen jaren niet verder gegaan dan een rustige 10 en bleef het de meeste weken bij een relaxte 5, als ik daar al tijd voor maakte. #Krachttraining doe ik wel 3-4 keer per week, maar dat is toch echt een andere tak van sport en dat weet ik. #Hardlopen is een vak apart.


Misschien is die wetenschap wel de reden dat ik gisteren nog twijfelde of ik mij vandaag ging na-inschrijven. Toch heb ik dat gedaan. De reden? Ik geloof in grenzen verleggen en doe zoveel mogelijk dingen die mezelf bewijzen dat ik een stalen karakter heb. De eerste ronde is zwaar. Natuurlijk weet ik, door mijn alles behalve gedegen voorbereiding, als enige niet dat de eerste ronde een extra lus van een ruime kilometer bevat en als ik zie dat ik ongeveer 32 minuten over de eerste ronde heb gedaan, waarvan ik nog steeds denk dat die maar 5 kilometer is, raakt dat een mentale snaar. Mijn doel? In ieder geval uitlopen, maar stiekem wil ik het redden in 1:45. Opgeven is geen optie, maar die 1:45 kan ik wel op mijn buik schrijven en dat is geen motiverende start.


Even later hoor ik een medeloper enthousiast vertellen dat hij die eerste ronde van ruim 6 kilometer sneller heeft gelopen dan verwacht. Er gaat een lichtje branden en ik realiseer me dat die 1:45 er nog wel inzit als ik mijn tempo weet te verhogen.


Tempo verhogen? Kansloos!


Na 8-9 kilometer voelen mijn benen als lood. De brandende zon vreet al mijn energie met haar en huid op, en niet alleen die van mij. 1-voor-1 zie ik lopers uitstappen. Eerst de ongetrainde en daarna zelfs een aantal lopers waarvan ik weet dat ze dit normaal op hun sokken doen. Zal ik…?


Nee!  Om meer dan één reden, nee!


Een van de redenen is het shirt dat ik aan heb van Get Healthy met op de achterkant personal trainer. Bang voor gezichtsverlies ben ik niet, er schuilt ook een kracht in je grenzen kennen, maar ik heb wel een rol te vervullen en ik besluit daar maar eens mee te beginnen.


De eerstvolgende loper die ik zie worstelen geef ik een schouderklop en spreek ik een bemoedigende ‘kom op, je kan dit!’ toe. Al snel lopen we met zijn vieren op een rij en houden we elkaar gemotiveerd. Heerlijk, dit is wat ik kan; mensen helpen hun grenzen te verleggen en zichzelf te overstijgen. Ik begin te zweven en tot de 15 kilometer voelt alles ineens goed te doen. Dan komt de man met de hamer…


Mijn conditie is uitstekend dus lucht tekort kom ik niet, maar die benen… Totale verzuring en pijn in de knieën begint me toch ietwat te ontmoedigen. Hoe ga ik dit nog ruim 6 kilometer volhouden? Is 15 kilometer ook geen mooie prestatie?


NEE!


Dit is wat wij mensen doen. Zodra iets een beetje moeilijk wordt beginnen we te twijfelen. We overwegen om op te geven. Wordt iets echt moeilijk? Dan stappen de meeste mensen uit. En precies dat is de reden dat ik besluit om mijn tempo te verhogen. Niet omdat ik iets te bewijzen heb aan iemand anders, maar wel aan mijzelf; dat ik het vermogen heb om mezelf te pushen op het moment dat iets echt heel moeilijk wordt. Vind ik dat nou echt zo belangrijk bij een Halve Marathon in Ermelo met ruim 25 graden? Nee. Maar tussen mijn oren staat het wel symbool voor wie ik ben, hoe ik mij gedraag en waar ik voor sta.


Iedere kilometer die volgt merk ik dat mijn brein mij probeert te overtuigen van de zinloosheid van deze gedrevenheid, maar ik ga steeds sneller lopen. Als ik de Stationsstraat inren begin ik aan wat ik altijd doe… een eindsprint. Zo hard als ik kan storm ik richting de finish en zodra ik onder het spandoek door ben duik ik in de opdruk houding en doe ik 10 push-ups.  Achter mij hoor ik dingen als ‘uitslover’. Ik laat het gaan. Niemand hoeft te begrijpen dat ik die 10 push-ups niet doe om op te scheppen maar om mezelf te bewijzen dat ik altijd nog een klein beetje extra kan geven, zelfs als ik al mijn grenzen over ben gegaan.


Twee dagen later bekijk ik de uitslag. 2:00:49. Geen 1:45 maar ik voel mij niet teleurgesteld. Ik voel me trots dat ik een drempel overgestapt ben die ik 5 jaar lang heb vermeden en ik heb genoten. Van het evenement, maar temeer van de symboliek.


“Push jezelf. Niemand anders gaat het voor je doen!”

5 views